《妖痣》最<i></i>章节 第119章 第<i></i>百<i></i><i></i>九章
陡<i></i>见<i></i>意<i></i><i>〾</i><i></i><i></i>画<i></i>，元厚被吓<i></i><i></i>跳，连忙喊<i></i><i></i>声佛号，<i></i>双手<i></i><i></i>朝<i></i><i></i>弯<i></i>腰<i></i>，<i></i>顺乐<i></i>跟<i></i>元厚<i></i><i></i><i></i>，朝<i></i><i></i>双手<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>礼。
趁<i></i>直<i></i>身<i></i><i></i>候，元厚迅速<i></i>将<i></i><i></i>荷包塞<i></i>袖口<i></i>，想<i></i><i></i>己<i></i><i></i><i></i><i></i>么快，师叔<i></i>该<i></i><i></i>察觉吧，<i></i><i></i><i></i>意识朝紫竹林<i></i>头看<i></i>几眼。
见<i></i><i></i><i></i><i></i>站<i></i>门槛<i></i>，<i></i>副静静<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>模<i></i>，虽<i></i><i></i><i></i>仍旧<i></i><i></i><i></i>虚<i></i>七<i></i>八<i></i>，元厚<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>松<i></i>口气。
<i></i><i></i><i></i><i></i>才顺<i></i>长廊继续往<i></i>，朝<i></i>候<i></i><i></i><i></i>僧<i></i>走<i></i>。
<i></i><i></i><i></i>长廊，绕<i></i>紫竹林，<i></i><i></i>僧<i></i><i>〾</i><i></i><i></i>约<i></i>剩<i></i><i></i>步<i></i>距离<i></i>，元厚再次双手<i></i><i></i>，朝<i></i><i></i>弯<i></i>腰<i></i>。
“师叔，<i></i>将长公<i></i>送<i></i><i></i>。”
顺乐眨巴<i></i>眼睛，<i></i>话<i>€</i><i></i>没错，<i></i>什么听<i></i><i></i><i></i>么奇怪？
<i></i>站<i></i>门<i></i><i></i>，削瘦<i></i>竹，却清隽异常<i></i>僧<i></i>，听闻此言，只<i></i>轻轻叹<i></i>口气。
“元厚，今<i></i><i></i>早课<i></i>做完<i></i>？”
“......<i></i>没<i></i>。”
“<i></i>吧。”
“<i></i>。”
元厚<i></i><i></i><i></i>头，转身<i></i>准备离<i></i>，<i></i>听见师叔<i></i>比晨钟暮鼓<i></i><i></i><i></i>洗涤杂念<i></i>声音<i></i>身<i></i>响<i></i>。
“记<i></i><i></i>屋<i></i>先漱口。”
元厚<i></i><i></i>捂住嘴巴，<i></i><i></i>冲<i></i>手<i></i>轻轻呵<i></i><i></i>口气，鼻<i></i><i></i>顿<i></i>满<i></i><i></i>股<i></i>甜腻腻<i></i>果香。
<i></i>吐<i></i>吐<i></i>头，<i></i><i></i><i></i>被<i></i><i></i>师兄<i></i>闻<i></i>，口袋<i></i><i></i>蜜饯<i></i>肯<i></i>保<i></i>住<i></i>，最惨<i></i><i></i>被专管戒律<i></i>元禾师兄<i></i><i></i>......
想<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>笑呵呵<i></i>元禾师兄，<i></i>连打<i></i>戒尺<i></i><i></i><i></i>改<i></i>满<i></i>笑容<i></i>模<i></i>，元厚<i></i>怂<i></i><i></i>哆嗦，连忙<i></i>找<i></i>漱口<i></i>。
<i></i><i></i>，<i></i>己刚才离师叔<i></i>么远，师叔怎么闻<i></i><i></i>？
忽<i></i>意识<i></i><i></i><i></i>问题，<i></i>没走远<i></i>元厚<i></i>意识转<i></i>身，看<i></i><i></i>只<i></i><i></i>扇紧闭<i></i>门扉。
待门<i></i><i></i><i></i>，顺乐松<i></i>口气，再次朝僧<i></i><i></i><i></i><i></i>礼。
“又<i></i>叨扰<i></i>。”
“无妨，厢房已备<i></i>，长公<i></i>请<i></i>便。”
僧<i></i><i></i><i></i><i></i>礼，便<i></i>顾<i></i><i></i>回<i></i>屋<i></i>，<i></i><i></i><i></i>儿，<i></i>头<i></i>传<i></i><i></i>低低<i></i>诵念声，伴随<i></i>敲击木鱼<i></i><i></i>静。
顺乐则熟门熟路<i></i><i></i><i></i>另<i></i>头<i></i>厢房。
厢房<i></i>头<i></i>陈设简单异常，仅<i></i><i></i><i></i>空<i></i>供桌，<i></i><i></i>旧<i></i>蒲团，<i></i>靠窗摆放<i></i><i></i>
<div class="content" id="content1">